Ecrittératures

12 juillet 2018

Viticulteurs expulsés : la mobilisation commence à payer !

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 3:51

unnamed-5

Chers amis du Naturel,

Il y a quelques jours, je vous demandais de vous signer une pétition pour soutenir un jeune couple de vignerons japonais de Banyuls-sur-Mer.

Ces deux jeunes travailleurs sont en passe d’être expulséssimplement parce qu’ils font du vin « naturel », en biodynamie.

« Pas assez rentable », a déclaré la Préfecture, qui a signé leur arrêté d’expulsion le 3 avril dernier !

Mais je viens d’apprendre une nouvelle encourageante. Selon une dépêche AFP :

« Le préfet des Pyrénées-Orientales a indiqué jeudi 5 juillet, dans un communiqué, qu’il a décidé « de réexaminer la situation administrative de M. et Mme Shoji » en leur demandant de communiquer de nouveaux « éléments techniques et financiers » sur leur exploitation. »
Cela veut dire que les autorités nous on entendus !

Mais ATTENTION, RIEN N’EST ENCORE GAGNÉ.

« Réexaminer la situation », cela ne veut pas dire que nous avons gagné.

Il est possible que le Préfet essaie de gagner du temps… et décide d’expulser le couple au milieu du mois d’août, au moment où la mobilisation est retombée !

Alors s’il vous plaît, continuez à vous mobiliser, c’est ultra-urgent !

Si vous ne l’avez pas encore fait, signez vite la pétition de soutien ci-dessous.

Et transmettez-là vite à tous vos contacts, par email et sur Facebook !

C’est notre devoir de défendre le bio et la biodynamie contre tous les lobbys…

…et c’est aussi notre d’humanité à l’égard de ces deux jeunes gens qui valorisent notre patrimoine et font honneur à la France !

Je compte sur votre action.

Votre dévoué, Guillaume Chopin

_______________________________________________________________

 

Publicités

9 juillet 2018

REVOLTANT !

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 3:05

unnamed-5

Un coup de poignard du lobby CHIMIQUE ?

SCANDALE ! La préfecture des Pyrénées-Orientales veut expulser deux viticulteurs japonais qui produisent un vin bio 100% naturel

Urgent : plus que quelques jours pour empêcher cette injustice !

Chers amis du Naturel,

Ce message est capital et urgent.

La préfecture des Pyrénées Orientales a émis le 3 avril dernier un arrêté d’expulsion contre un couple de Japonais, Rié et Hirofumi Shoji.

Ce jeune couple admirable de viticulteurs Japonais
est menacé d’être expulsé 
Ce sont pourtant des jeunes gens EXEMPLAIRES :
    • Depuis leur arrivée en France en 2011, ils n’ont pas reçu un seul centime de l’Etat (ni de la CAF, des ASSEDIC, etc.) ;
    • Au contraire, ils ont toujours travaillé dur, d’abord comme ouvrier agricoles et employés de cave en Bourgogne et dans le Bordelais,
    • En 2017, ils ont investi toutes leurs économies (plusieurs dizaines de milliers d’euros) pour revivifier une vigne sur les hauteurs de Banyuls sur Mer ;
    • Ils n’ont demandé aucune aide, aucune subvention, ils valorisent le terroir français, ils sont à jour de cotisation ;
  • Et leur première cuvée 100 % bio, 100 % naturelle, faite à la main, en biodynamie est considérée comme un « vin d’exception » qui se vend déjà très bien…
…Mais la Préfecture des Pyrénées orientales a décidé de les expulser manu militari !!!!
Le jeune couple est sur le point de tout perdre : leurs économies, leur vigne, le fruit de leur travail acharné !
Et c’est pourquoi je vous demande de vous mobiliser EN URGENCE pour empêcher ce scandale !
Signez vite la pétition maintenant en cliquant sur le bouton ci-dessous :

Découvrez et SIGNEZ la Pétition

Car savez-vous ce qu’on leur reproche ?

Leur « crime » ? Produire du vin « NATUREL » !
Pour leur avocat, Me Jean Codognès, les choses sont clair.
Il s’agit ni plus ni moins d’une « stigmatisation des vins nature et de biodynamie ». [1] 
Car le jeune couple sont des grands partisans du zéro chimie, 100 % nature.
Leur vin admirable est :
    • Fabriqué sans le moindre intrant ;
    • En conversion « bio » ;
    • Sans sulfite ;
  • Élevé sous bois ;
Et tout est fait à la main !  Pas de mécanisation possible, c’est de l’artisanat de haut niveau, qui demande un travail acharné !
Le problème, c’est que la Préfecture voit ces vins « nature » d’un très mauvais œil !
Pour Alain Potié, auteur de la Bible des fins du Roussillon, cette affaire est « la caricature parfaite de la difficulté des jeunes vignerons qui s’installent pour faire des vins nature ».

Oui, on leur met des bâtons dans les roues, sous prétexte que ce n’est pas rentable !

Pas rentable ?! Le prétexte honteux de la préfecture !
Selon la Préfecture, ce type de vin « nature » serait difficilement « valorisable économiquement ». La Préfecture prétend que le couple ne pourra donc pas subvenir à ses propres besoins.
Mais c’est totalement absurde !
    • Il faut savoir qu’une banque a déjà prêté 50 000 euros à ce jeune couple pour lancer leur vin – et croyez-vous vraiment que des banques prêtent une somme d’argent facilement !
    • Dans le vin, comme dans la plupart des domaines, il faut d’abord investir avant de toucher les fruits de votre travail – comment la préfecture peut juger qu’ils ne sont pas rentables alors qu’ils viennent de se lancer ?!
  • Et surtout, c’est d’autant plus invraisemblable que leur vin se vend déjà comme des petits pains !
Leur vin, « Pedres Blanques » est même en rupture de stock sur le site « vinnouveau », qui en fait la « découverte de l’année » !

Alors s’il vous plaît, agissez avec moi pour empêcher l’expulsion de ce couple admirable !

Signez-maintenant notre grande pétition nationale adressé au Préfet !

Découvrez et SIGNEZ la Pétition

Pour moi, ce n’est pas une banale « négligence ».

C’est bien l’agriculture naturelle, en biodynamie, qui est visée !

C’est exactement comme le cas d‘Emmanuel Giboulot, poursuivi en Justice parce qu’il avait refusé d’épandre des pesticides sur sa vigne !

Souvenez-vous de ce viticulteur condamné parce qu’il refusait de polluer !

Emmanuel Giboulot, lui aussi, cultivait sa vigne en biodynamie, sans le moindre produit chimique.

Et lui aussi s’est fait traîner en Justice par la Préfecture !

Heureusement pour lui, il était français – il n’a donc pas été expulsé du territoire.

Mais il a été convoqué au Tribunal Correctionnel et condamné pénalement par le Tribunal de Dijon à en 2014 !

Heureusement pour lui, Emmanuel Giboulot a bénéficié d’une mobilisation populaire exceptionnelle : plusieurs centaines de milliers de personne ont signé une pétition pour le défendre.

Résultat : en 2015, il a été relaxé et blanchi en appel !

Aujourd’hui, il faut se mobiliser à nouveau !

C’est vraiment urgent.
Nous ne devons pas laisser l’Etat expulser ces jeunes Japonais :

Il font honneur à la France !

Ils valorisent notre patrimoine !

Et ils protègent notre planète !

Alors ne perdez pas une seconde, signez maintenant notre grande pétition et transférer la à tous vos contact, par email et sur Facebook !

Découvrez et SIGNEZ la Pétition

Je compte sur vous.

Votre dévoué,

Guillaume Chopin
Association Santé Naturelle


Sources

[1] http://www.terredevins.com/actualites/roussillon-un-couple-de-vignerons-japonais-menace-dexpulsion/

7 juillet 2018

keghart.com

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 5:12

20180522_145453

 

Notre article De la passion patriotique sur keghart.com

 

17 juin 2018

Հայրենասիրական մոլության մասին

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 4:33

DSC02078

 

Ֆրաներենից թարգմանեց Նվարդ Վարդանյանը

 

 

1

Տարօրինակ բան է հայրենասիրական մոլությունը։

 

Ամենաքիչ բանը, որ կարող ենք ասել, այն է, որ Հայաստանի արդի դեպքերը թույլ տվին զննել, թե որքան էին աշխարհի հայերը հակամարտության զգացմունքներովհամակված։ Երեք շաբաթվա ընթացքում ոչ միայն մասնակից եղանք իրավիճակի կտրուկ փոփոխության, այլ նաև շրջադարձերի հատու վերաբերմունքի, որքան այնտեղ, այնքան էլ սփյուռքում։ Այսպիսով, հակառակ Սարգսյանի իշխանության հանդեպ տածած նման պաշտամունքի, փոխվում է միանգամից հայկական հարցի հանդեպքննադատությունն այն աստիճան, որ նրա պահպանողական միտքը հնչում է ուժգին՝ երիտասարդության բերած հարվածից, որ Երևանում թնդաց։ Ինչ վերաբերում է այնառարկողներին՝ իրենց առաջնորդի հանդեպ ունեցած խելագար սիրո համար, տեսնում էին մեկ ակնթարթում, ինչպես է բարձրանում արգահատանքի մի շարժումպատգամավորների և օլիգարխ միապետների դեմ, ովքեր քսան տարուց ավելի խաբել էին նրանց։ Ասես նոր պաշտամունքը սահմանվել էր, սկսած հանդարտ ու վստահատելությունից։ Ասես քսան տարուց ավելի զգացած արհամարհանքին պատասխանում էին բնազդային և նախապես մշակված արհամարհանքով։ Ասես յուրաքանչյուրխանդավառ մարդու մեջ համատեղ ապրում էին երկրի սերն ու ատելությունը, որ հակասում էին նրանց սիրուն։ Այն մետաղադրամի պես, որ ճարպկորեն ցուցադրում են միակնթարթում, գիրն ու անմիջապես հետո ղուշը, այդպես էլ հայրենասիրական մոլությունը բավականին ճկուն է՝ համբուրելու ձեր այտը և հրամցնելու իր հետույքը, ըստ այնամենի դա հարգանք ներշնչում է ձեզ, թե ոչ։

 

(Այն ընթերցողը, որ այս պահին կարդում է հոդվածը և անձամբ մենք, որ գրում ենք, նույնքան անգիտակ ենք այդ մոլությանը, որ գոյություն ունի միայն մեր կողմից, այնդարձնելով մեզ կենդանի մի կապ հայ ազգի հետ։ Այդ ժամանակից ի վեր, եթե մենք այն մարդն ենք, որ կարդում կամ գրում ենք հայկական իրականությունների մասին, պետք էդիտենք նաև որպես այս մոլության միևնույն ենթական, որ տեսնում է և մասնակցում է)։

 

Հաճախ են ասել, որ ատելությունը կարող է լինել սիրո այլ տեսակի արտահայտում։ Փաստացիորեն, ատելությունը որոշիչ մոլության մի մասն է։ Հայկական հարցում, ինչպես նաևամենուր, ուր զարգանում է հայրենասիրական կիրքը, երևույթն այնպիսին է, որ կարող է տիրել նույն անձին, որ դարձել է այսպիսով պաթոլոգիայի զոհ, որը դիպչում էմիաժամանակ նրա մտածողությանն ու գործողություններին։ Հանուն իր ժողովրդի կամ երկրի, հայը կարող է թույլ տալ իրեն տանջել, խաբել կամ ոչնչացնել մի այլ հայի։ Տվյալդեպքում չարիք հասցնելու այս իրավունքը հատուկ է բոլոր նրանց, ովքեր ամեն կերպ պաշտպանում են իրենց հայրենիքը։ Հայերը զարմանում են, որ Էրդողանը խաբում էհայկական ցեղասպանության հարցում։ Բայց ինչու՞ Էրդողանը պիտի կեղտ լցներ այն գաղափարի վրա, որ ունի Թուրքիայի հանդեպ, ցեղասպանությամբ։ Իբր թե հայերը չէինխաբում պահպանելու համար այն պատկերը, որ ունեն հենց իրենց մասին։ Փաստորեն, նմանատիպ պատկերացման դեպքում ամեն ինչ դառնում է թույլատրելի, ավելի շուտ, դաբարոյազանցություն է, քան անբարոյականություն։ Այսպիսով, հայրենասիրական ամեն տեսակի բարոյականություն պարտավորություն էր ունենալու, եթե ոչ՝ իրավունք, ոտնահարելու տիեզերական բարոյականությունը, ապահովելու համար ազգությունը։

 

Հայոց պատմությունը նշանավորված է խոսքի վրա հիմնված թշնամանքներով, գաղտնի կամ բացահայտ մրցակցություններով, դավաճանություններով։ Հարցն այն է, որ հայրենիքի գերագույն շահն է, որ չպետք է տուժի, այնքան որ դա վերին աստիճանի նվիրական բան է։ Յուրաքանյուրն, ով փոխակերպված է զգում իրեն աչալրջության հայրենասիրական առաքելությամբ, թույլ է տալիս իրեն նզովել հանուն ազգային շահի կամ բացարձակ վկայակոչումների, որ հարկ է համարում մարմնավորել։ Պատճառն այն է, որ սերը հայրենիքի հանդեպ փոխարկվում է միանգամից ատելության նրանց կողմից, ովքեր շեղում են ճանապարհը։ Սակայն նրանք ովքեր շեղում են այն, իրենց հերթին հավատում են, որ իրենց չարախոսողը հենց ինքը ազգային ունեցվածքի թշնամին է։ Այսպիսով, միևնույն ցեղից սերող մարդիկ թացը չորին են խառնում, ոգևորված մեկը մյուսի հանդեպ ունեցած նույն թշնամանքից ելնելով, բայց արտահայտելով ազգության միակ միևնույն շահի հակամարտական տեսակետները։ Համայնքական ամեն տեսակի ֆորում տալիս է բուռն հակասությունների ներկայացում, որտեղ յուրաքանչյուրը մրցակցում է յուրաքանչյուրի հետ ազատության հետ կապ ունեցող լավ բառերով կամ գաղափարներով, որ ստեղծում են այնքան առաքելական ուղերձներ՝ արժանի հասարակական վայրերին։

 

Երբ այդ ձայները ոչ մեկին ոչ մի տեղ չեն ուղեկցում, ոչնչից զավեշտ, սնափառություն են ստեղծում։ Յուրաքանչյուր ոք իրեն խորհրդանշական կարևորություն է տալիս, որից զուրկ է իրական կյանքում։ Պատասխանատու լինելով իր հայրենասիրական առողջ բանականության հարցում, այն ցնցումը, որ ջանում է առաջացնել հայրենասերների հարաբերության մեջ, ովքեր տարբեր ձևով են մտածում, այսինքն՝ ոչ լավ, նրա աչքին բարձրացնում է իր ինքնասիրությունը, եթե անգամ հարկ լինի ծիծաղի պոռթկում առաջացնել այն հանդիսատեսի մոտ, որ մի կողմ է քաշված չնչին տիտանների այդ մրցախաղերից։

 

Իրականում յուրաքանչյուր ազգություն սնվում է այս անհրաժեշտ չարիքից՝ արժեքավորել տալու համար, ավելի շուտ, այդպիսի հետաքրքրությունները, քան նմանատիպ ուրիշները։ Այսպիսին պետք է տեսնել խորհրդարանային ակտիվությունը, որտեղ հակասական ձայներն արտահայտվում են հանուն հայրենիքի բարձրագույն շահի։ Բայց այստեղ բանավոր մարտնչումները, եթե ոչ՝ քաղաքակիրթ, այլ տեղում կարող են ահարկու ֆիզիկական դիմակայությունների առիթ տալ։ Չկա մի խորհրդարան, որտեղ բանավոր հռետորական մրցակցումը մեկ օրից մյուսը չվերածվի տուրուդմփոցի։ Հայաստանում խորհրդարանը նույնիսկ հաջողության է հասել խոսել տալ, իհարկե, արտաքին ուժերի ձեռքին գտնվող զենքերի մասին, սակայն որոնք հավանաբար ֆինանսավորված են քաղաքական պատասխանատու անձանց կողմից, ովքեր ցանկանում են ուժով ստանձնել դա։

 

Իրականում, ազգի համար յուրաքանչյուր պատասխանատու անդամ իրեն ընդունում է որպես վերապրողի պես մի դերակատար։ Հայրենասիրական անհատական մոլությունը չունի այլ նպատակ, քան այն, որ ապահովի ժողովրդի երկարատևությունը։ Այս իրավունքով ամեն ոք համաձայն է տալ որևէ բան իրենից, նպաստելու համար այդ առաքելության հաջողությանը։ Տվյալ առաքելությունը ինչ-որ ձևով դաջված է անհատների գեներում տարբեր չափանիշներով։ Որոշ անձանց մոտ դա կօժտի անհատի ամբողջականությունը։ Այլոց մոտ այն կարտահայտվի միայն հատվածաբար։ Բայց չմասնակցել իր գոյությամբ սեփական ժողովրդի հավերժությանը, հավասարազոր կլինի այդ ժողովրդի մասը չկազմելուն։ Այս դեպքում իր համայնքից կտրված մարդը վտանգում է իրեն վերածվելու անկայուն էակի, այսինքն, ամեն տեսակի կապվածությունից ազատագրված անդամի, որը սակայն մեկուսացած է յուրայինների տևողության մեջ գրանցվելու հնարավորությունից։ Համայնքի սրտում այս ներառվածությունը գոյությանը տալիս է կողմնորոշում՝ արդեն ոչ պատահական ծննդի և արդեն ոչ մահացու մահվան միջև։ Մի խոսքով, յուրաքանչյուր անհատ ընկալվում է որպես անմահ՝ անմահության փաստից ելնելով, ենթադրված ժողովրդի կողմից, որ սնել է այդ հավերժության գաղափարն իր մտայնություններից, իր գործողություներից, իր ագրեսիվությունից և իր սիրուց։

 

Արիություն պետք է ունենալ ընդունելու դատարկության մեջ կախված լինելու հարցը։ Արա Բալիոզյանի նման գրողը տարիներ շարունակ աշխատում է անսասան նվիրվածությամբ։ Մնում է իմանալ, արդյո՞ք տաբուլա ռազայի վերածելու այդ կամքը՝ ազատագրվելով հայ ժողովրդին պատկանող ճոռով դարձվածքների խորհրդանշանից, խորքում չէր լինելու մի այլ ձևի դրսևորմամբ, տեղի տալու իր արմատներին և պահպանելու դրանք։ Հիրավի, Արա Բալիոզյանի սուր քննադատություններն ուղղված հայ ժողովրդի դեմ սև հումորով ծածկված բառեր են, բայց, այնուհանդերձ, սիրո վրա հիմնված բառեր։ Կարծես թե լավագույն ձևը սիրելու համար իր ժողովրդին պետք է արյուն հանելու աստիճան մտրակվել, արնաշաղախ անելու աստիճան մտրակելով նրան։

 

Այս ասելուց հետո նշենք, որ հայ ազգը պրոբլեմատիկ ազգ է, որը ծնունդ է տալիս խնդիրներ ունեցող երեխաների։ Նա այն հազվագյուտ ժողովուրդներից է, որ ցեղասպանության պատճառով ջախջախված է մնում, այսինքն սգապատ, ում վերքը չի փակվում։ Բացի այդ, հայ ազգը տառապում է փշուր-փշուր լինելու պատճառով, որի կտորտանքները մշակույթի առումով, մեկը մյուսից այնքան են հեռացել, որ կարող են հույս փայփայել ունենալու իրական և կառուցողական մի միավորում։ Գոյություն ունի մի անդունդ Հայաստանի հայի և սփյուռքի որևէ հայի միջև։ Մեկի արժեքները չեն ծածկում մյուսների բոլոր արժեքները։ Եվ եթե ցեղասպանությունն ընդունել տալու պայքարը սփյուռքի համար առաջնահերթություն է, նույնը չի կարելի ասել Հայաստանի հայերի մասին։ Այսպես, եթե սփյուռքում հայականության գերազանցության չափանիշը ցեղասպանության ճանաչման պայքարն է, Հայսատանում մարդիկ պայքարում են իրենց երջանկության համար, նրանց միակ մտահոգությունը պահպանելն է ապահով կյանքը և իրենց հողատարածքները։

 

Հայերը բողոքելու տեղ կունենային, ծնված լինելով խելագարության հասցրած մասայական սպանդի ենթարկված մի աշխարհում և այդ կոտորածի ժխտողականության պատճառով խելագարության են հասցնում, եթե չհիմնվեին իրենց մարդկայնության վրա, փոխհատուցման արժեքների միջից, ինչպես ապրելու բերկրանքը, որ բացում է նրանց առջև մոռացության փակագծեր։ Այդքանի դիմաց նրանց վրա ծանրանում է պարտավորությունը՝ հիշեցնելու աշխարհին 1915 թվի իրենց մարդկության կորստի մասին ։ Յուրաքանչյուր հայ, ով աշխատում է մոտից կամ հեռվից ցեղասպանության ճանաչման հարցում, փաստորեն աշխատում է, որ ճանաչում ստանա իր սեփական անձը, միչդեռ ժխտողականության շարունակման մերժումը, որի հարցում ինքը և յուրայինները եղել և մինչև հիմա զոհ են։ Այս կատաղությունը, որ ուզում է ներգրավել մարդկանց աշխարհը, նրանց գժվեցնում է։ Հայկական հայրենասիրական մոլությունը միաժամանակ տառապանքի հարցն է, որին անարդարացի կերպով ենթարկվել է և՝ նվաճելու թողության հարցն է

 

2

 

Այսպիսին է հայրենասիրական մոլությունը, երկդիմայնությունը, ինչպես Յանուսի տարբեր կողմեր շրջված երկու դեմքերն են, նույնքան սեր, որքան ատելություն, միաժամանակ սեր, որքան ատելություն, ատելի սեր կամ սիրո ատելություն, ինչպես կամենաք։

 

Երևանում մայիսի մեկին ամբոխները պահանջում էին Փաշինյանին, ում ելույթները ուղիղ վերահեռարձակում էին ազգային ժողովի ամբիոնից։ Բայց երբ այդ նույն ամբոխները լսում էին Սարգսյանի ռեժիմին հարող մի պատգամավորի, որ փակում էր իրենց սիրեցյալի ճանապարհը, շրջում էին դեպի ներքև բթամատը որպես մահվան դատապարտելու նշան։ Դրանք նույն տղամարդիկ ու կանայք էին, որ մի ակնթարթում անցնում էին ուրախ հիստերիայից ատելության հիստերիայի։ Որպես թե հայ ժողովրդի սաստկացած սիրո զգացմունքը հենց իր համար կարող էր մեխանիկորեն մարտի մղել իր ատելության բաժինը, երբ անմիջապես հակառակվում էին նրան։ Յանուսը՝ մեն միակ ու նույն դեմքով։ ՍԵրը՝ սնվելով նույն մարմինն ունեցող ատելությունից, այսինքն՝ Հայաստանը։

 

Հայրենասիրական խանդավառությունը այսպիսով պարում է նախ մեկ մի ոտքի վրա, ապա՝ մյուսի, արտահայտելով մի հուզում, որը նրան հավաստիապես դարձնում է մեծարժեք և օրինակելի իր միջավայրի և աշխարհի աչքին, բայց խորքում նրան թույլ չի տա ցմահ շունչ քաշելու ոչ մի հնարավորություն, ոչ էլ հնարավորություն։ Հայրենասիրական մոլությունը այսպիսով լինելու է մի տեսակ նույնականության պաթոլոգիա այն չափով, որ բանականությանը խելագարության է հասցնում և արգելում է ողջախոհության բռնկումը։ Ուրեմն, մի մտքի համար, որ ավելի շուտ կուզենար ձգտել դեպի սերը, քան կցանկանար շրջվել ատաելության կողմը, այս քննադատական անկայունությունը պիտանի չէ։ Գանդին որոշել էր տվյալ հարցը բողոքի դեմ հացադուլ անելով կամ ոչ սաստիկ հակաճառություն ցուցաբերելով բռնությանը։ Հնդկաստանը, որ սիրում եմ, ինձ չի գցի այն մարդու հանդեպ ունեցածս ատելության գիրկը, ով խանգարում է ինձ այդ սերը։ Իսկ Մանդելան հասկացել էր, որ հաշտությունը թույլ էր տալիս ավելի լավ առաջ տանել քաղաքացիական խաղաղությունը, քան առճակատումը՝ խտրականություն կիրառող պատենդավորված մասնագետների հետ։ Դասեր, որ Փաշինյանը հաշվի առավ ծրագրավորելով՝ կողմորոշել կիբեռնետիկայով հագեցած մի սերնդի դեպի այն գաղափարը, որ պահպանի սերը հայ ժողովրդի սրտում, քան կառուցել իր երկիրը վրեժխնդրության անդունդի վրա։ Ավելի շուտ իրավունք առանց ատելության, քան ատելություն իրավունքի սրտում։

 

Փաստացիորեն, հայրենասիրական կիրքը ցուցադրում է անմաքրությունն այն ամենի, ինչ մարդկայինի հետ է առնչվում։ Եթե մեր զգացմունքները մաքուր չեն, նշանակում է շաղախված են ցեխով ու լույսով։ Մշակույթի ենթարկվածության տակ ընդգծվում է բնազդների գայթագղությունը։ Ուրեմն, առաջին բնազդը, որ քնած է հայրենասիրական մոլության տակ, դա պահպանողության բնազդն է։ Վայրկենական փոփոխությունը, իր հանդեպ ունեցած սիրո մյուսի ատելությամբ, ցանկանալով դիպչել այդ սրբազանությանը, որ ներկայացնում է հայրենիքի շիտակ պայքարը, ինքն է։

Պետք է ընդունել, որ հայրենիքի ֆաշիստական մոլության մեջ մյուսի ատելությունն արտահայտվում է իր սիրո հակումից այն կողմ։ Այնքանով որքանով, այդ կիրքը շարունակ զգում է իրեն հարձակման ենթարկված։ Ոչ միայն նա զգաստ վիճակում է պահում իրեն, այլ կարգի չի հրավիրվում այլևս հայրենիքի հանդեպ ունեցած առաջին սիրո կողմից։ Այն դեպքում, երբ նրանք, որ առաջնություն են տալիս այդ սիրուն, գիտեն, որ ամեն տեսակի ատելություն, որ ավելի ուժգին ձևով կարտահայտվի, քան ինքը կկարողանա հենց այդ հայրենիքը ավերել։ Դա է պատճառը, որ Փաշինյանի հեղափոխությունը, ընդհանուր առմամբ, հռչակվեց թավշյա հեղափոխություն։ Նախագահ Արմեն Սարգսյանը սխալմամբ այն կուղղեր՝ անվանելով հայկական հեղափոխություն, կարծելով թե այդ հեղափոխությունը իր ակունքը վերցնում է մեր մշակույթից։ Ի՜նչ արած, մոռանում են, թե այն սերունդը, որ Փաշինյանի հետ կառուցել է հիմնավոր փոփոխման աննախադեպ ձև, ուրիշներից է յուրացրել (Գանդի, Մանդելա, ոչ կոպիտ ձևով․․․) իրագործելու այս փոփոխությունը լիովին պահպանելով քաղաքացիական խաղաղությունը։ Իմանալով, որ այդ քաղաքացիական խաղաղությունը միայն կարող էր խուսափել սահմանները թուլացնելուց։ Որ այդ քաղաքացիական խաղաղությունը երաշխիքն էր մի տևական կայունության, անընդհատ սպառնալիքի տակ գտնվող սահմանների համար։

 

3

Այն ինչ հաջողվեց Անկախ Հայաստանի երեք նախագահներին, ատելություն կուտակելն էր հայ ժողովրդի սրտում, իրենց ունեցած լիազորությունների ընթացքում։ Այս ատելությունն հզոր ձևով բարձրացավ, այն աստիճան, որ չարաշահումները անամոթաբար էին արտահայտվում և տարածվում էին հասարակության մեջ հրապարակայնորեն, այն մարդկանց անպատժելիությամբ, ովքեր իշխանությունը պահում էին իրենց գրպանում։ Ինչպես բազում առիթների դեպքում ենք ասել, կարող են որոշ ժամանակ բռնանալ ժողովրդին, բայց ամեն անգամ չեն կարող։ Հասնում է պահը, երբ ոխակալության զանգվածայնությունը նողկանքի է փոխվում ու վերարտադրվում է։ Այս նախագահները չէին հասկացել, որ իշխանության վատթար թշնամին հարգանքի պակասն է, որից կարող են տառապել նրանք, ովքեր ընդունում են ծայրաստիճան գարշանքով ծառայողական դիրքի և անարդարությունների չարաշահումներ (դրամական միջոցների յուրացումների տեսքով), պաշտպանվելու ոչ մի հնարավորություն չունենալով։ Նույնիսկ, եթե հաջողվեր նրանց պաշտպանվել, առանց կարողանալու շրջել երևույթների ընթացքը։

 

Սփյուռքի հայերը բազմիցս, ճամփորդության ընթացքում ստիպված են եղել դեմ առ դեմ կանգնել այդ դառնությանը։ Ո՞վ չի լսել տեղացիներին՝ բողոքելիս մի իշխանության դեմ, որի միակ նպատակետը երկիրը կողոպտելն է եղել։ Դա դարձել էր ծեծված արտահայտություն, որ շատ բան էր ասում հայածված հայերի հոգեբանական վիճակի մասին, մշտապես ապրելու իրենց ղեկավարների անզոր հակակրանքի մեջ։

 

Ժամերով քայլելով Կիրանցի անտառում՝ մի եկեղեցի գտնելու հույսով, ահա մենք ընկնում ենք մեղվաբույծների վրա։ Մեզ հրավիրում են սուրճ խմելու։ Եվ ինչի՞ մասին են խոսում այս հրապուրիչ միջավայրում։ Իհարկե, ոչ իրենց հրաշալի մասնագիտության մասին, ոչ էլ բնության մեջ անցկացրած կյանքի մասին։ Ոչ, նրանք խոսում են այն մասին, որով Սարգսյանի կառավարությունը հանդես է գալիս հայ ժողովրդի կյանքը քայքայելու համար՝ գողանալով նրանից նրա երջանկությունն ու պատիվը։ Մի բառ է շարունակ հայտնվում մեղվապահի բերանում, ինչպես նաև՝ մյուսների․ «թալան», որ նշանակում է կողոպուտ։ Այս զբոսանքից վերադառնալիս, մեզ վերցրեց բերնեբերան բեռնավորված փայտ տեղափոխող ռուսական մի հին բեռնատար ավտոմեքենա։ «Փայտահատները» Սարիգյուղի հայ բնակիչներ են, վերջին գյուղը նախքան անտառ հասնելը։ Ծառերի բուները լիովին ապօրինի էին տեղափոխվում։ Բայց թշվառությունն է պարտադրում այդպես վարվել։ Իսկ եթե ոստիկանների հանդիպե՞ն։ Ինչ արած, բավական է նրանց բռան մեջ մի բան խցկել։ Քանի որ այդպես էր «գործում» փոքր ժողովուրդը Սարգսյանի օրոք, որ օրինակ էր վերցրել գողության մեջ ավելի փորձառու վարպետներից։ Շատ լավ իմանալով, որ աղքատ հայերը գողություն իրագործում էին վերապրելու համար, իսկ հարուստ հայերը՝ ճոխ ապրելու համար։ Զանգեզուրում՝ Տաթևում, օրը ցերեկով տեսանք քաջառողջ տղամարդկանց, որ խաղաքարտով էին զբաղված, գործ չունենալու պատճառով։ Ուրիշների էլ, որ նման էին թափառող ուրվականների, մինչդեռ որոշ մարդիկ էլ խելագարի պես դես ու դեն էին ընկնում «օրվա հաց» հայթայթելու համար։ Տաթևը, որ ճոպանուղի ունի, ապահովված չէ գազով, ստիպում է բնակիչներին թալանել շրջակա անտառները ձմռանը տաքանալու համար։ Նման մի այլ գյուղում՝ Որոտանում, ավելի հստակորեն ոմն մի անձնավորություն՝ սովետական շրջանում հարստացած լինելով ձկնաբուծությամբ զբաղվելով, այն աստիճան էր ընկճված, որ մտածում էր հավաքել ունեցած-չունեցածը, Ռուսաստան մեկնելու՝ ոտքի կանգնելու համար։ Ժողովրդի երրորդ մասն ապրում է աղքատության շեմին, մինչդեռ առողջ տղամարդիկ գնացել են շրջակա երկրներում աշխատելու։ Չխոսենք կանանց մասին, որ պոռնկությամբ են զբաղվում Թուրքիայում։ Ի՞նչ մտքեր կարող են սնել մի կնոջ, ում ամուսինը ապրում է Ռուսաստանում՝ ընտանիքը սնելու համար կամ այդ կինն ապրում է խարխուր մի դոմիկում, քանի որ բացակայում է շինարար ձեռքը և ապրում է այրու պես առանց այրի լինելու։ Սպիտակի երկրաշարժից հետո շատ տուժած զոհեր մինչև հիմա չեն կարողացել համեստ մի տուն ունենալ։ Ո՞վ է մտահոգվել դրա համար։ Այդ ընթացքում ազգային ժողովը ավելի հրատապ գործեր ուներ։ Պատգամավորները դիմացինի հանդեպ քրիստոնեական վերաբերմունք չէին ցուցաբերում՝ վերադարձնելու ամենաթշվառ վիճակում ապրողների արժանապատվությունը։ Մի անտարբերություն, որ Սարգսյանը թանկ գնով վճարեց։ Վաղ թե ուշ նա դատապարված էր ընկնել իր ծառից, ինչպես արևի տակ փտած միրգը։

 

Այս օրինակներն հատկանշական են այն հիմնավորումով, թե ինչպիսին եղավ հայ հասարակության ընդհանուր վիճակը անկախության առաջին տասնամյակների ընթացքում։ Կողմնային վնասների մեջ ի հայտ են գալիս քայքայման ենթարկված ընտանեկան պատմություններ։ Փաստորեն, Սարգսյանի հրաժարականին նախորդող օրերին, եթե ոչ՝ ամիսներին, հայ ժողովրդին բորբոքող ատելությունը հասել էր գագաթնակետին։ Այս խայտառակ իշխանության հանդեպ ունեցած ատելությունն էր հոշոտում սրտերը, գրեթե ընդհանուր ձևով։ Եթե Սարգսյանը իշխանությունը նորից ղեկավարեր, հայերի ահավոր վիճակը վտանգավոր կերպով վատթարանալու էր։ Որոշ մարդիկ, ովքեր կարողացել էին, արտասահման էին փախել։ Այլոք զանգվածաբար հետևելու էին նրանց։ Նրանք, ովքեր կարողացել էին, ինքնասպանություն էին գործել։ Մյուսները դեռ հետևելու էին սրանց։ Որոշ մարդիկ գնացել էին Ռուսաստան աշխատելու։ Մյուսները նույն ուղին էին ընտրելու։ Հայաստանը հասել էր այն կետին, որ հայերի համար դադարել էր հայրենիք լինելուց։ Մի խոսքով, խորթ հայրենիք էր դարձել։ Հիրավի, նախագահական երեք մանդատների ժամանակահատվածում հայերն զգացին, որ անելանելի դրության մեջ են հայտնվել, իրենց երկրի հանդեպ տածած սիրո պարտականության և իշանության հանդեպ ունեցած ատելության կուտակումների միջև։

 

Իր արդի պատմության մեջ հայ ժողովուրդը բազմաթիվ մոլությունների միջով է անցել (այս անգամ բառը կիրառվում է բուն իմաստով՝ տառապանքի, ինչպես Քրիտոսի Չարչարանքը)․ ցեղասպանություն, հանրության խորհրդայնացում և երեսնամյա տառապալից անկախություն։ Միայն խորհրդային վարչակարգի վերջում էր, որ հայերն սկսեցին գտնել թվացյալ կայունություն և լավ զգացողություն՝ դեմոկրատական ազատության համար իրենից համարյա ոչինչ չներկայացնող շատ մեծ գնով։ Այնուհետև մտան անկախության մեջ դժոխքի երեք դռներով․ երկրաշարժ, Ղարաբաղյան պատերազմ և խորհրդային վարչակարգի փլուզում։ Այս երեք աղետների անդրադարձումները չդադարեցին ծանրանալ հայերի վրա առ այսօր։ Իսկ երեք նախագահները, հեռու չլինելով օգուտ քաղել միջազգային օգնությունից կամ սփյուռքի օգնություններից՝ լուծելու համար հրեշավոր խնդիրներ, որոնց հետ առերեսվել էին, նրանց բարոյազրկեցին, մի քանիսի օգտին, ի վնաս հայ ժողովրդի։

 

Դա փոքրագույն մոլություն էր, որ վշտացրեց սփյուռքի հայերին այն չափով, որ նրանց ճակատագիրը հիմնականում առճակատվել էր բնական արտաքսման հետ, եթե նկատի առնենք ցեղասպանության առաջին սերնդի մասնակիցներին, այնուհետև՝ խորհրդանշական արտաքսում, հաշվի առնված այն փաստից, որ հաջորդ սերունդները ժառանգեցին իրենց ծնողներից առաջին վտարանդիության արդյունքները, այնքան էլ լավ չճանաչելով իրենց պատկանող հողատարածքը։ Այս իմաստով, արմատախիլ լինելու հանգամանքն է, այնուհետև անհրաժեշաբար տրվող հարմարեցումը և վերջապես այն հարատև զգացողությունը, թե հայրենազուրկ են, այսինքն՝ սեփականազրկված, որ կազմեցին այն, ինչ անվանում են ճշգրիտ կերպով՝ սփյուռքահայության մոլություն։

 

Հայաստանի հայերը և սփյուռքի հայերը տարբեր պատճառներ ունեին ատելությամբ լցվելու պատմության հանդեպ, որ նրանց անհաջող աստղի տակ էր ծնել։ Երբ Հայաստանի հայերին հաջողվեց սուբլիմացնել իրենց ատելությունը հույսով, սփյուռքի հայերը նույն թեթևության զգացողությունն ունեցան։ Քանզի այդ ժամանակ հայկական հողը միանգամից բացվում էր աշխարհով մեկ սփռված բոլոր հայերի դիմաց։ Կարծես պատմության դիալեկտիկան վերջապես բացվում էր վերահաշտվողականության համադրության վրա, որ մինչ այդ չէր կարողացել որոշակի դառնալ։

 

Պետք է այս պարագայում ընդունել Փաշինյանի հանճարը, որ նրա պատենտավորված, զգացողությունից կուրացած զրպարտողները չէին կարող կանխատեսել։ Փաշինյանը «տեսավ», ատելության վրա հիմնված, որ քայքայել էր հայ ժողովրդի հոգին, վատ վերաբերմունքների պատճառով զոհաբերվելով երեք առաջին նախագահների կողմից, որ ոչ մի երկիր չէր կարող կառուցվել տևականորեն։ Դիտավորյալ կերպով որոշեց տեղադրել Հայստանը ոչ միայն իրավական պատվանդանի վրա, այլ նաև սիրո վրա հիմնված պատվանդանին։ Հայաստանի հայերի սերն իրար հանդեպ։ Հայաստանի հայերի և սփյուռքի հայերի հանդեպ սեր։ Հայերի սերը իրենց հողի և երկրի հանդեպ։ Այս փոխարկումը մնում է թավշյա հեղափոխության հիմնական առանցքը։ Եվ մնում է հավաստիացնել, եթե մարդիկ հետևում են ազգային այս նոր կարգուկանոնին, Հայաստանում մթնոլորտը, հեռու գտնվելով կործանարար լինելուց, իրական եղբայրության մթնոլորտ կդառնա։

 

Այն ինչ պակասում էր հայերին, Հավատքն էր։ Հույսը և Հավատը։ Ահա, վերադարձել են դրանք՝ մոգերի նման ողջունելու երկրի նոր ծնունդը։

 

Դընի Դոնիկյան

 

27 mai 2018

De la passion patriotique (2)

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 5:46

20180522_145453

 

2

 

 

Ainsi est la passion patriotique, bifrons (deux têtes) comme Janus, amour autant  que haine, amour en même temps que haine, amour haineux ou bien haine amoureuse comme on voudra.

Le premier mai à Erevan les foules acclamaient Pachinian dont on retransmettait en direct les déclarations à là tribune du parlement. Mais quand ces mêmes foules entendaient un  député du régime Sarkissian faire barrage à leur chouchou, ils retournaient le pouce vers le bas en guise de mise à mort. C’étaient les mêmes hommes et les mêmes femmes qui, en un clin d’œil, passaient d’une hystérie joyeuse à une hystérie haineuse. Comme si le sentiment d’amour exacerbé du peuple arménien pour lui-même pouvait mécaniquement dégainer sa part haineuse sitôt qu’on venait à le contrarier. Janus en une seule et même tête. L’amour se nourrissant d’une haine ayant le même corps, à savoir l’Arménie.

Le passionné patriotique danse ainsi tantôt sur un pied tantôt sur l’autre, exprimant une agitation qui le rend certes précieux et exemplaire aux yeux de son monde et du monde mais qui dans le fond ne lui permettra aucun répit ni équilibre jusqu’à sa mort. La passion patriotique serait donc une sorte de pathologie de l’identité dans la mesure où elle affole la raison et interdit l’accès à la sagesse. Or pour un esprit qui voudrait tendre vers l’amour plutôt qu’il ne souhaiterait verser dans la haine, cette instabilité critique n’est pas tenable. Gandhi avait résolu le problème en pratiquant le jeun protestataire ou la riposte non violente à la violence. L’Inde que j’aime ne me  jettera pas dans la haine de celui qui m’interdit cet amour. Et Mandela avait compris que la réconciliation permettait de mieux promouvoir la paix civile que l’affrontement avec les praticiens patentés de la discrimination. Leçons  que Pachinian a retenues en se donnant pour programme d’orienter une génération cyberinformée  vers l’idée de préserver l’amour au sein du peuple arménien plutôt que de bâtir son pays sur l’abîme de la vengeance. Plutôt le droit sans haine que la haine au sein du droit.

De fait, la passion patriotique démontre l’impureté de tout ce qui touche à l’humain. Si nos sentiments sont impurs, c’est qu’ils sont mêlés de boue et de lumière. Sous l’astreinte de la culture pointe la fascination des instincts. Or le premier instinct qui sommeille sous la passion patriotique est l’instinct de conservation. La mutation instantanée de l’amour de soi en haine de l’autre qui voudrait toucher à cette chose sacrée que représente le pré carré de la patrie, c’est lui.

Il faut reconnaître que dans la passion fasciste de la patrie, la haine de l’autre s’exprime au-delà de son pendant amoureux. D’autant que cette passion se sent constamment agressée. Non seulement elle se tient sur le qui-vive, mais elle n’est plus rappelée à l’ordre par l’amour premier de la patrie. Alors que ceux qui privilégient cet amour savent que toute haine qui s’exprimerait plus fort que lui pourrait détruire la patrie même. C’est pourquoi la révolution de Pachinian s’est qualifiée d’emblée de velours. Le président Armen Sarkissian aura rectifié à tort en la nommant révolution arménienne croyant que cette révolution prenait sa source dans notre culture. Allons donc ! C’est oublier que la génération qui a construit avec Pachinan un mode inédit de changement radical a appris des autres (Gandhi, Mandela, non violence…) à produire ce changement  tout en préservant la paix civile. Sachant que cette paix civile pouvait seule éviter de fragiliser les frontières. Que cette paix civile était le garant d’une stabilité durable aux frontières constamment menacées.

 

Denis Donikian

24 mai 2018

Les avatars du négationnisme turc

Filed under: GENOCIDE ARMENIEN,Uncategorized — denisdonikian @ 10:27
Tags: , ,

Capture-1879-476x480-476x480

À y regarder de près, la méthode Erdogan pour nier le génocide des Arméniens ne manque pas d’air. Elle ne s’inscrit plus seulement dans le mensonge ou le nettoyage des archives, le recours aux historiens ou que sais-je encore. Non. Dans la bouche d’Erdogan le sublime, le négationnisme s’est sublimé en vertu humanistique ( osons ce néologisme pour éviter de salir le mot humaniste).

En Turquie, le mois d’avril voit régulièrement fleurir de surprenantes farces et attrapes pour répondre aux Arméniens du monde entier rappelant que le génocide ne tombera pas dans les oubliettes de l’histoire.Après avoir allégué que la guerre avait forcément fait des morts côté arménien comme côté turc, après s’être essayé à une lettre acrobatique de pardon sans pardon et tout récemment promis les yeux dans les yeux des historiens l’ouverture des archives militaires turques dans une version négationniste de leur authenticité, et dit qu’un musulman ne pouvait commettre un crime de masse, voici qu’Erdogan se fait le champion de la morale universelle en fustigeant Israël qu’il accuse de commettre quoi ? Mais un GENOCIDE voyons ! Oui, un génocide contre les Palestiniens pour le moins comparable au génocide subi par les juifs durant la Seconde Guerre mondiale.Rien que ça !

Même si les Palestiniens sont parqués dans une sorte de camp immense appelé Gaza, un esprit sensé aurait du mal à le comparer aux camps nazis voués à l’extermination des sous-hommes.

Par ailleurs, il y a loin entre un affrontement ethnique  et territorial, inégal et intolérable comme celui des Palestiniens et des Israéliens et l’anéantissement systématique des juifs.

Et même si les Israéliens se comportent de manière honteuse à l’égard des Palestiniens au regard de cette fameuse morale universelle, on ne peut à bon droit parler de génocide.

Mais Erdogan le fait. Et il le fait avec l’impudeur et l’impudence des falsificateurs de la vérité universelle.

Or, on sait bien pourquoi. Affirmer que l’autre est un génocideur, c’est prendre la posture de quelqu’un qui n’a à se reprocher aucun génocide dans son histoire. De la sorte, l’accusation permet de couvrir d’un nuage de fumée bon chic bon genre tout un siècle de massacres commençant avec celui des Arméniens et finissant avec celui des Kurdes.

Ce qui voudrait signifier qu’aux yeux d’Erdogan la pratique du nettoyage ethnique opéré par les Turcs depuis cent ans n’est que l’effet d’une guerre légitime contre le terrorisme. Remarquez au passage comme le terrorisme a bon dos. Et puisque la mode et le monde sont au terrorisme, Erdogan en profite pour inclure dans le terrorisme international, un pseudo terrorisme interne afin d’exploiter dans le droit fil d’une conception monoethnique de la Turquie un climat général d’affrontement justifié et d’impunité pour éradiquer les Kurdes.

Guerre donc, mais guerre de qui contre qui s’il vous plaît ? Guerre d’un terrorisme d’Etat contre des peuples qui défendent leur territoire et leur identité.Et quand Erdogan utilise un mot dur pour le balancer à la gueule d’un pays, c’est en réalité dans l’intention cachée de jeter loin de la Turquie l’opprobre qui macule la conscience collective des Turcs négationnistes. Israël pratique un génocide. Israël pratique un terrorisme d’Etat. Mais nous, les Turcs, non !

Israël grignote la terre des autres. Mais nous, non ! Nous n’avons pas pris leurs terres aux Arméniens, ni aux Grecs, ni aux Kurdes, ni aux Chypriotes. NON ! Les autres ont  fait pire. La France par exemple. Un génocide de 5 millions d’Algériens.

Quand Erdogan le manipulateur sort de son chapeau des idées de footballeur, le monde ne rit pas. Il se met à puer. A puer la sueur de la peur et le sang de la mort. Quand la vérité la plus flagrante est à ce point détournée de son sens, c’est la beauté du monde qui commence à dépérir.

La Turquie est belle, mais les Turcs négationnistes puent la bêtise et la barbarie.
Et le monde d’Erdogan pue l’Erdogan.

 

Denis Donikian

3 mai 2018

VIVENT LES ABEILLES ! A BAS LES PESTICIDES !

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 1:51

Cher mouvement Avaaz,

Nous venons de remporter l’interdiction totale de pesticides tueurs d’abeilles dans les 28 pays de l’UE!!!

Ce combat a duré 7 ans et je suis tellement, tellement fière de notre mouvement! Au cours des derniers jours, des centaines d’articles nous ont mentionnés et des médias ont qualifié Avaaz de “catalyseur” du résultat.

Et ce résultat est vraiment ÉNORME. Ce n’est pas juste un tournant dans la lutte mondiale pour sauver les abeilles — il s’agit de l’interdiction des insecticides les plus utilisés au monde, ce qui met les industriels au défi de developper un nouveau modèle, celui d’une agriculture non-toxique!

Nous avons affronté les plus grandes compagnies agrochimiques du monde et fait feu de tout bois: une pétition de 5 millions de signatures, un financement participatif pour des scientifiques… nous sommes même allés jusqu’à contacter un ministre sur le tarmac de l’aéroport!

Voilà l’histoire incroyable de notre campagne. Jetez un coup d’oeil et transposons cette victoire au reste du monde.

Nous avons lancé la plus grande pétition de l’Histoire pour les abeilles

Plus de 5 millions de signatures que nous avons remises avec Bernice, notre abeille gonflable. Du haut de ses cinq mètres, notre mascotte a voyagé dans le monde entier lors des grands moments politiques, tapant à chaque fois dans l’oeil des médias!

Nous avons fait déferler nos messages dans les principaux ministères

… pendant sept ans! Au cours des dernières semaines, la pression a été si forte que les ministres allemand et suédois nous ont directement répondu sur les réseaux sociaux. À Chypre, le ministre a répondu lui-même à Nicolas, un membre d’Avaaz.

Nous avons submergé la consultation officielle de l’UE

Cette consultation discrète n’avait reçu que peu de réponses. Puis les membres d’Avaaz ont débarqué et le compteur est passé d’à peine 9000 à 66 000 contributions en quatre jours! Un jour, nous avons même saturé le système et la Commission nous a écrit: « Merci beaucoup pour vos efforts et votre engagement sur ce sujet! »

Nous avons financé et soumis aux décisionnaires de nouvelles études scientifiques

Pour contrer la noria d’études financées par les entreprises de l’industrie chimique, près de 150 000 membres d’Avaaz du monde entier ont donné plus de 2,5 millions d’euros (!!!) pour financer les campagnes et la recherche sur les abeilles! Ensemble, nous avons soutenu des études indépendantes cruciales menées par d’éminents scientifiques puis les avons portées à l’attention des principaux protagonistes avant le vote. Au final, l’EFSA, l’Autorité de sécurité alimentaire de l’UE, s’est elle-même prononcée en faveur d’une interdiction.

Dave Goulson, professeur de biologie à l’université de Sussex, a déclaré: « Le vote de vendredi est une fantastique victoire pour la science et l’environnement; les membres d’Avaaz peuvent être fiers du rôle qu’ils ont joué. »

 

Nous avons fait entendre la voix des agriculteurs favorables à l’interdiction

Un des arguments avancés pour retarder le vote clamait que les agriculteurs n’avaient pas d’alternatives à ces produits chimiques et étaient contre leur interdiction. L’équipe d’Avaaz a alors rassemblé des agriculteurs conventionnels et bios favorables à l’interdiction dans une lettre ouverte qui démontait ce mythe et l’a publiée partout en Europe — de La Libre Belgique à Marianne en France, en passant par le Dagens Nyheter en Suède. Le plus grand syndicat d’agriculteurs d’Italie l’a même signée!

Alison Waugh, agricultrice en Écosse, a déclaré: « L’avenir de ma carrière dépend de la survie de ce secteur et en fin de compte des abeilles et de leur survie. Ce que vous avez accompli est extraordinaire!« 

Nous avons travaillé en étroite collaboration avec la Commission européenne

Une des clés de la victoire reposait sur la ténacité des décideurs. Lorsque des rumeurs se mirent à faire état de pressions de l’industrie du sucre pour tempérer l’interdiction, nous avons rappelé au Président de la Commission européenne Jean-Claude Juncker sa promesse d’être « l’homme des abeilles« , remis notre campagne directement auprès de son cabinet et saturé un site internet bruxellois d’annonces publicitaires favorables à l’interdiction. Lors de l’annonce des résultats du vote, le Commissaire européen à la santé en personne a rédigé un message sur Twitter pour se réjouir avec les membres d’Avaaz!!

« Tout plein d’abeilles sur le rond-point Schuman aujourd’hui. Très heureux que les États membres aient voté en faveur de notre proposition pour étendre les restrictions d’utilisation des substances actives imidaclopride, clothianidine, thiaméthoxame, connues sous le nom de néonicotinoïdes! Vital pour la biodiversité, l’avenir de notre alimentation et l’environnement. »

 

Pays après pays, les membres d’Avaaz ont fait monter la pression

France

La campagne a commencé en 2011, lorsqu’un million de membres d’Avaaz a appelé la France à ouvrir la voie avec une interdiction nationale. Gouvernement après gouvernement, nous avons appelé la France à jouer un rôle pionnier jusqu’à ce qu’Avaaz trouve un partenaire et un défenseur des abeilles en la personne du ministre de l’Environnement Nicolas Hulot, qui au cours de cette dernière ligne droite a joué un rôle de premier plan dans le combat européen contre les néonicotinoïdes.

Après le vote de vendredi, Nicolas Hulot a déclaré: « C’est une bonne nouvelle pour les abeilles, mais aussi pour l’humanité. Le paradigme est en train de changer et je veux rendre hommage à la forte mobilisation citoyenne qui a permis cela!« 

 

Allemagne

Autre front de la bataille: mettre l’Allemagne de notre côté. Année après année, les membres d’Avaaz ont fait entendre leur appel pour une interdiction auprès de trois ministres de l’Agriculture successifs! Le ministère a même été obligé de créer une adresse email spéciale pour nous, car nos messages étaient trop nombreux. Au cours de la dernière ligne droite, nous avons mené un sondage d’opinion qui démontrait aux ministres de l’Agriculture et de l’Environnement que les électeurs de leur parti soutenaient une interdiction et ça a marché! L’Allemagne s’est finalement rangée parmi les défenseurs de l’interdiction!

Royaume-Uni

Le Royaume-Uni a bloqué toute avancée pendant des années, un ancien ministre de l’Environnement allant même jusqu’à qualifier les messages d’Avaaz de « cyber-attaque ». Mais l’année dernière, après qu’Avaaz et ses partenaires aient encore amplifié la campagne dans le pays, le Royaume-Uni est devenu un défenseur des abeilles! On raconte même qu’aucun autre sujet n’a généré autant de correspondence des citoyens auprès des députés!

Une fois les trois plus grands pays européens de notre côté, de plus petits pays tels que l’Irlande, le Luxembourg, l’Autriche et la Slovénie se sont ralliés. Mais cela ne suffisait toujours pas…

Pour remporter une majorité qualifiée, nous avions besoin de l’Italie et de l’Espagne

Au cours des dernières semaines, nous avons tout donné dans ces deux pays:

  • Nous avons mené des sondages d’opinion montrant que 87% d’Espagnols et 78% d’Italiens souhaitaient une interdiction;
  • Nous avons publié des annonces dans de grands quotidiens tels qu’El Mundoet Il Sole 24 Ore;
  • Nous avons envoyé un feu nourri de messages personnels aux ministres responsables sur Facebook et Twitter, et fait entendre l’opinion des agriculteurs et des scientifiques;
  • Jour après jour, nous avons parlé avec les responsables politiques, jusqu’au matin même du vote. Pour la petite histoire, c’est un membre de l’équipe d’Avaaz qui a annoncé à un responsable gouvernemental à Madrid que l’Espagne avait voté « oui » — nous étions tellement à la pointe du dossier que nous l’avons informé du vote de son propre gouvernement!
Le député espagnol Juan López de Uralde (Unidos Podemos/EQUO) a déclaré: « Rien de tout cela n’aurait pu se produire sans la mobilisation de millions de personnes qui ont fait pression sur leurs gouvernements. »

Mais nous ne nous sommes pas arrêtés en si bon chemin! Nous avons porté le fer aux Pays-Bas, en Grèce, en Pologne et dans d’autres pays plus petits…

Pays-Bas

Quelques semaines avant le vote, trois membres d’Avaaz aux Pays-Bas ont lancé leur propre campagne nationale pour sauver les abeilles qui est devenue rapidement virale, et s’est retrouvée soutenue par 10 des plus grands scientifiques du pays, deux anciens ministres et même une princesse! Nous avons mené un sondage d’opinion montrant que près de 80% des électeurs néerlandais étaient en faveur d’une interdiction — et remis la campagne directement auprès de la ministre de l’Agriculture. La ministre a même pris une de nos pancartes pour « l’accrocher dans le couloir »! Deux jours avant le vote, les Pays-Bas se prononçaient en faveur d’une interdiction!

Grèce

En Grèce, nous avons envoyé notre énorme pétition au ministre de l’Agriculture, accompagnée d’un pot de miel biologique fabriqué dans son village de naissance et des milliers de membres d’Avaaz l’ont directement contacté par email et sur Twitter. Quelques jours avant le vote, nous avons fait la une d’un quotidien pro-gouvernement populaire et appelé tous nos contacts, y compris le vice-ministre, pour parler directement au ministre. Nous l’avons finalement eu au bout du fil, quelques heures avant le vote, alors qu’il descendait de l’avion. Lorsqu’il a appris que l’interdiction dépendait de la Grèce, il s’est immédiatement engagé à voter pour!

« Les préoccupations de l’opinion publique à propos de l’impact [des pesticides] sur les populations d’abeilles en Grèce et en Europe ont été trop fortes et s’expriment depuis trop longtemps pour que nous les ignorions. »
— Vangelis Apostolou, ministre grec de l’Agriculture et de l’Alimentation

 

« Une pétition du mouvement international Avaaz, signée par près de 5 millions de personnes pour interdire les pesticides tueurs d’abeilles, a joué le rôle de catalyseur pour cette décision. »
— Efsyn, quotidien grec

Quelques minutes avant le vote, nous savions que nous avions 13 pays de notre côté, mais n’étions pas encore sûrs de la victoire. Lorsque nous avons entendu que presque tous les pays que nous avions ciblés avaient voté en faveur d’une interdiction, les membres d’Avaaz sont descendus en masse dans les rues de Bruxelles pour fêter ça.

Remporter cette victoire aura mobilisé toutes nos forces pendant des années. Des partenaires tels que le Pesticide Action Network (PAN), Greenpeace, les Amis de la Terre et SumOfUs ont mené campagne sans relâche aux côtés de notre mouvement et nous avons travaillé main dans la main avec des scientifiques, des apiculteurs, des responsables politiques et des personnalités formidables.

Aujourd’hui, nous pouvons fêter cette histoire ensemble. Cette interdiction est très certainement un virage notable pour le passage d’une agriculture intensive reposant sur l’utilisation des pesticides vers un nouveau modèle d’agro-écologie diablement prometteur, où la production alimentaire peut se faire en harmonie avec la nature, et non contre elle.

Mais nous ne pouvons pas nous reposer sur nos lauriers — nous devons transposer cette victoire aux États-Unis et au Canada, qui envisagent des interdictions similaires cette année. Nous devons aussi rester vigilants en Europe — Bayer et Syngenta ont saisi la Cour européenne de Justice! Nous devons continuer à nous battre dans le monde entier si nous voulons protéger nos terres de la désertification et notre précieuse biodiversité de l’effondrement.

Notre mouvement a été conçu pour ce genre de combats… et cette campagne extraordinaire montre bien que si nous sommes assez nombreux à donner de la voix et que nous sommes avisés, nous POUVONS amener nos gouvernements à protéger le bien commun. Alors merci, merci, merci de tout coeur et ne manquez pas notre prochaine alerte pour le prochain combat!

Avec beaucoup de joie et d’enthousiasme,

Alice, Antonia, Emma, Ricken, Lisa, Iain, Nell, Pascal, Nick, Camille, Francesco, Daniel, Rene, Luis, Oscar, Spyro, Julie, Marie, Olivia, Joseph, Nick, Mia et toute l’équipe d’Avaaz

L’histoire des abeilles et le rôle d’Avaaz ont été couverts par des milliers d’articles. En voici une petite sélection:

L’Union européenne bannit trois pesticides pour sauver les abeilles (Paris Match)
http://www.parismatch.com/Actu/Environnement/L-Union-europeenne-bannit-trois-pesticides-pour-sauver-les-abeilles-1505900

L’UE bannit des pesticides néonicotinoïdes pour sauver les abeilles (Capital)
https://www.capital.fr/entreprises-marches/lue-bannit-des-neonicotinoides-pour-sauver-les-abeilles-1285457

L’UE interdit trois pesticides jugés dangereux pour les abeilles (RTBF)
https://www.rtbf.be/info/societe/detail_l-ue-decide-d-interdire-trois-neonicotinoides-juges-dangereux-pour-les-abeilles?id=9903655

L’UE vote pour interdire les pesticides dangereux pour les abeilles (The Independent, en anglais)
https://www.independent.co.uk/environment/bee-harming-pesticides-eu-ban-vote-environmental-threat-harm-latest-news-a8324981.html

L’UE interdit totalement les pesticides causant des dommages aux abeilles (New York Times, en anglais)
https://www.nytimes.com/aponline/2018/04/27/world/europe/ap-eu-europe-bees-.html

27 mars 2018

Un printemps sans oiseaux

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 4:25
Je signe

Un tiers des oiseaux français a disparu, nos abeilles sont décimées… N. Hulot veut lancer le premier plan d’envergure pour sauver la biodiversité en France, mais il n’y arrivera pas seul. Battons des records pour sauver la biodiversité en signant massivement cette lettre ouverte en un clic.

JE SIGNE

Par
l’équipe d’Avaaz

Chères amies, chers amis en France,

Le printemps revient mais les chants d’oiseaux se font de plus en plus rares. Un tiers de nos chers oiseaux a disparu des campagnes françaises! Les abeilles, les papillons sont décimés. Au Kenya, le dernier rhinocéros blanc du Nord s’est s’éteint: c’est toute la biodiversité mondiale qui est menacée.

La semaine dernière, Nicolas Hulot a affirmé qu’il allait présenter le premier plan d’envergure pour sauver la biodiversité en France! Mais il n’y arrivera pas sans nous. Ce sont ses mots. “Je veux un sursaut d’indignation, j’ai besoin de chacun d’entre vous!

Hulot est isolé au gouvernement et son plan ambitieux risque d’être sabordé. Mais si des centaines de milliers d’entre nous le soutiennent, ils comprendront que les Français refusent un consensus mou pour la biodiversité.

Battons des records: atteignons 500 000 signatures en France et inspirons notre pays à agir en champion de la biodiversité chez nous et dans le monde. Signez la lettre ci-dessous en un clic et partagez-la tout autour de vous:

Soutenons le Plan de Hulot pour sauver la biodiversité

« Cher M. Hulot, 

Vous n’êtes pas seul. Les Français sont à vos côtés pour exiger une action ambitieuse afin de sauver les espèces. 

Nous savons que la France et le monde doivent absolument agir maintenant pour protéger tout ce que nous aimons, en adoptant des plans nationaux et mondiaux ambitieux.

Pour les oiseaux, les abeilles, les éléphants et toutes les espèces, nous serons derrière vous. Nous ne laisserons plus ces tragédies invisibles se dérouler dans le silence. Nous resterons indignés et mobilisés tant que la planète n’aura pas gagné.

La biodiversité nous concerne tous. »

Soutenons le Plan de Hulot pour sauver la biodiversité

Les pesticides, souvent très toxiques, tuent à petit feu les abeilles et les oiseaux. Des antibiotiques se retrouvent dans la nourriture de nos enfants. Les éléphants sont au bord de l’extinction à cause du commerce de l’ivoire. La quantité de plastique déversée dans l’océan est telle qu’elle forme un septième continent…

La planète est au bord du gouffre mais cette situation n’est pas encore irréversible — nous devons tous réagir maintenant.

Si la France agit, d’autres pays suivront. Et le destin des oiseaux, des abeilles, des éléphants et de toute notre chère biodiversité dans le monde entier pourrait changer.

Soutenons le Plan de Hulot pour sauver la biodiversité

Nous sommes 320 000 en France à nous êtres mobilisés pour mettre fin au massacre des oiseaux familiers et plus de 4 millions dans le monde à faire campagne pour sauver les abeilles. Notre mouvement a sauvé une partie de l’Amazonie, fait fermer des commerces d’ivoire et empêché l’ouverture d’une usine de pesticides. Maintenant, voyons encore plus grand et aidons Nicolas Hulot à imposer le premier grand plan d’ensemble pour sauver toute la biodiversité — pour que nos oiseaux puissent chanter le coeur léger!

Mélanie, Marie, Alice, Aloys, Camille et toute l’équipe d’Avaaz

POUR EN SAVOIR PLUS

La biodiversité, « tout le monde s’en fiche », s’offusque Hulot (Le Point)
http://www.lepoint.fr/politique/la-biodiversite-tout-le-monde-s-en-fiche-s-offusque-hulot-21-03-2018-2204471_20.php

« Un niveau proche de la catastrophe écologique »: le déclin des oiseaux s’accélère dans les campagnes françaises (France TV Info)
https://www.francetvinfo.fr/economie/emploi/metiers/agriculture/un-niveau-proche-de-la-catastrophe-ecologique-le-declin-des-oiseaux-s-accelere-dans-les-campagnes-francaises_2665970.html

Urgence pour la biodiversité: la sixième extinction est en marche (Le Nouvel Obs)
https://www.nouvelobs.com/sciences/20170710.OBS1911/urgence-pour-la-biodiversite-la-sixieme-extinction-est-en-marche.html

La mort de Sudan condamne l’espèce des rhinocéros blancs du Nord (Courrier International)
https://www.courrierinternational.com/article/la-mort-de-sudan-condamne-lespece-des-rhinoceros-blancs-du-nord

Le plastique à l’abordage de nos océans (Espèces menacées)
http://www.especes-menacees.fr/actualites/plastique-abordage-oceans-16062016/

9 février 2018

La visite de Vasken 1er au Collège Samuel Moorat en 1956

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 5:00
Tags: ,

2155592

9 janvier 2018

Le Catholicos prêche pour les plus pauvres durant la messe de Noël

Filed under: Uncategorized — denisdonikian @ 10:54

 

images

 

Ne faites pas comme moi, ne cachez pas 1,1 million de dollars dans la banque HSBC.

Distribuez votre argent aux pauvres !

Page suivante »

Créez un site Web ou un blog gratuitement sur WordPress.com.